Ik wil ‘geklede’ sandalen kopen en volgens Lina van onze house sit kan ik dat het beste doen in Río Negro, van oudsher een stad van leren-schoenen-fabrikanten. We nemen afscheid bij Hostal Lake View en gaan op weg. Met een motochiva naar het parque central, vandaar met een willie naar El Peñol en daarna met een taxi naar Río Negro. Onze taximeneer ‘kent de weg’ niet in Río Negro, terwijl ik maps voor zijn neus hou en het nog geen 5 minuten rijden is… Hij kijkt een beetje uiig als ik geen fooi geef.

We stappen over in een gele taxi die ons naar Hotel America 52 brengt. De route leidt ons door de drukke, lelijke en vuile stad. Ook hier is het weer niet zo duidelijk waar we precies naar binnen moeten, ook hier krijgen we weer hulp van de buren en ook hier weer sjouwen we weer de trappen omhoog. Amerika 52 is een typisch zakenhotel met een lift tussen de drie verdiepingen. De ‘ascensor’ zakt helaas niet naar straatniveau. Lange gangen met aan weerszijde veel deuren. Kleine schone kamers met badkamer en een reglement van boetes. Niks mis mee, al ga ik wel alle spullen die er zouden moeten zijn tellen en controleren op vlekken. Er mist een handdoek, maar met de vriendelijke schoonmaakster op de gang is dat zo geregeld.

Río Negro (ca. 101.000 inwoners)  staat bekend als ‘la cuña de la democracia’, de wieg van de democratie, omwille van haar bijdrage aan de onafhankelijkheid en het feit dat hier de Grondwet van 1863 geschreven is. De internationale luchthaven van Medellín, A.I. José Maria Córdova, ligt op dik een kwartiertje bussen van het centrum en dat maakt de stad aantrekkelijk voor zakelijke meetings en voor overstappers. Voor toeristen heeft de stad nog weinig te bieden, maar daaraan wordt  gewerkt aan de hand van een tienjarenplan voor duurzaam toerisme; het moet in 2032 klaar zijn. Pablo Escobar is hier geboren, maar waar je in Medellín georganiseerde tours kan boeken over het leven van de drugsbaron, wordt hij hier doodgezwegen. Niets over te vinden, niente krente.

Op sandalenjacht dus. Veel schoenwinkels staan vol met sneakers. We ontdekken veel kleine winkelcentra tussen de ‘carreras’ en ‘calles’. Bij de enkele zaken met geklede schoenen is er niets dat mij bevalt; onze ogen doen zeer van het geschitter, de sandaal is te wijd of het model staat me gewoon niet. Ik ging er automatisch vanuit dat de Colombiaanse vrouw net zo’n slanke voeten had als ik en de rest van Spanje en Italië, maar de dames leven hier dus op grotere, nou ja bredere, voet…

We hebben onderweg met de taxi een supermoderne mall gezien. Daar moeten we maar eens gaan neuzen. Ook hier duizenden sneakers te koop in alle modellen, kleuren en maten. Hoewel, mijn lief vangt achter het net: maat 44 is moeilijk en 45 is helemaal niet te vinden. Hier zijn meer chique schoenwinkels maar het gros van de schoenen is ook hier blingbling…

Uiteindelijk komen we thuis met stoffen stappers met een kleurrijke print voor mij en voor Fer een mooie leren riem met draaibare gesp, zo een die hij altijd al wilde hebben. Tevreden met onze aankopen gaan we op een terras op het centrale plein een hapje eten. Er staan nog een grote kerstboom en souvenirstalletjes op de plaza. Het is al donker en we worden getrakteerd op een lichtshow over het leven van José Maria Córdova, generaal van het Colombiaanse leger ten tijde van de onafhankelijkheidsoorlog, met de kathedraal van Sint Nicolaas de Grote (met brandende kaarsjes) als projectiescherm. We kijken vanuit ons tafeltje uit op het indrukwekkende standbeeld waarop hij te paard ten strijde trekt, de troepen in zijn kielzog. Een groepje jonge jongens fietsen op kleine fietsjes en halen halsbrekende kunsten uit. Het is al laat. We rekenen af, spotgoedkoop hier in Rio Negro.

Morgen gaan we naar Bucaramanga. Vliegtickets boeken lukte ineens niet met onze creditcards, heel merkwaardig. Na uren vruchteloos proberen besluiten we dan maar met de bus te gaan, 7 uur vanuit Medellín terminal norte. Daar moeten we dan eerst nog zien te komen. Dat wordt weer een lange zit. We kopen rijstwafels, brood, kaasplakken en water voor onderweg en duiken in ons bedje.