We zijn voor ons doen heel vroeg vertrokken en komen op een Christelijk uur aan in Bucaramanga. Nadia en Erik, de collega van Fer bij Rainmaker en zijn vrouw, hebben ons aangeboden bij hen te logeren. “Het is een kwartiertje met de taxi en kost maximaal 12.000 pesos” appt Nadia. Een half uur later stoppen we voor Residencial Arawak, de meter staat op 15.000 pesos. Erik komt ons bij de ingang ophalen, je komt er niet zomaar in. Na registratie van onze persoonsgegevens lopen we achter hem aan de gang in, een lift in, een parkeerplaats over, een lift in. Het appartement op 4-hoog heeft een vrij uitzicht op de stad met haar flatgebouwen en wolkenkrabbers. Niet verkeerd! Het weerzien is heel hartelijk. We maken kennis met Mateo, de puberzoon van Nadia, en drinken een biertje terwijl Nadia wat te eten maakt. Ze moet nog naar een tante die ziek in bed ligt en eet niet mee. We liggen redelijk vroeg op bed, moe van de lange reisdag.
Bucaramanga telt 550.000 inwoners en ligt op 1189 meter hoogte in de ‘Cordillera Oriental’, de oostelijke Andes, tussen de koffie- en tabaksplantages. Er worden textiel, sigaretten en ijzerwaren geproduceerd. De stad heeft een universiteit, de Universidad Industrial de Santander, een technische universiteit die zeer hoog gewaardeerd wordt. Erik vertelt over de moderne en professionele de ziekenhuizen in Colombia. Hij heeft er ervaring mee: zijn oude ouders waren in Colombia en vaders krijgt last van zijn hart. Hij is hartpatiënt en zowel zijn vader als hijzelf zijn zeer te spreken over de kennis, kunde en ervaring van de in de USA opgeleide cardioloog en de zorg in het algemeen. Geen wachtrijen en veel goedkoper dan in Nederland en de rest van Europa. Dat klopt helemaal met het verhaal van Eric, onze vriend in Domburg, Suriname, die voor Fly Always medische check up-reizen organiseert naar Bucaramanga. Ik had er niet over nagedacht, maar vind dit toch heel fijn om te weten. Jeweetmaarnooit…
Erik en Nadia willen ons Zapatoca laten zien, een gemeente verstopt in de Andes op 1720 hoogte en volgens hen het mooiste dorpje van Colombia. Het verhaal gaat dat Georg van Lengerke, een naar Colombia gevluchte Duitser, zich ergens in 1852 in de deelstaat Santander heeft gevestigd. De route die de destijds 25-jarige ingenieur volgde door de beboste binnenlanden is niet bekend, maar het moge duidelijk zijn dat dat niet gemakkelijk geweest is. Eenmaal in Santander maakt ie fortuin met de cinchona (ook wel quina genoemd, een plant die kinine bevat), de wegen- en bruggenbouw, de kolonisatie van de vallei van de ‘río Magdalena’ en de handel in luxeproducten. ‘Don Geo’ leefde als een feodale landheer. Met zijn lange lijf, donkerblonde haren en blauwe ogen was ie een opvallende verschijning. Een rokkenjager die piano speelde voor de lokale bevolking. Hij stierf op 55-jarige leeftijd in zijn koloniale landhuis in Zapatoca. Don Geo, de volksheld met zijn legendarische sexuele escapades is met alle eer en zonder franjes begraven, hij was gereformeerd. Onder de dorpelingen en ver daarbuiten bestaat geen twijfel over wie de voorvader is van dorpsgenoten met blauwe ogen.
De weg naar Zapatoca gaat door slingerende bergwegen met diepe kloven. Wat wij dachten dat een ritje was van 30 minuten blijkt een zit te zijn van 2 uur. Het is druk in het dorp, het is feest om wille van de bevrijding van Zapatoca. Dat waren ze vergeten, Nadia en Erik. Op zoek naar een parkeerplek staan we een tijd stil. De bruinogige verkeersregelaars zijn voorzien van een schel fluitje dat ze te pas en te onpas toepassen en het helpt geen donder. Geef ze een fluitje en je wordt helemaal gek… Voor ons speelt zich het onwaarschijnlijke scenario af van een opstopping. 
Vast, helemaal vast, en die kerel maar fluiten en zwaaien met zijn armen. Er komt een paard de hoek om. Oeps, ook het paard moet terug en we zien hem achteruit verdwijnen. Hilarisch. Dan komt er langzaam, heel langzaam beweging in. Erik gaat gelijk linksaf en weer linksaf, volgens Nadia is daar een grote parkeerplaats. We hebben geluk! Net op het moment dat wij ervoor staan komt er een auto uitrijden. Oef, we kunnen de auto uit en het dorp in!
De huizen hier hebben allemaal bruine of groene kozijnen en deuren. Geen felle vrolijke boel zoals in de centrale Andes en de Carieb, maar ingetogen kleuren die rust uitstralen. Evengoed prachtig! We lopen langs paarden en paardentrucks. Er is een cowboy-wedstrijd geweest lijkt het, zoveel hoeden en zadels. Op een hoek wurmt Nadia zich tussen de vrouwen en duikt gretig in een van de twee opblaasbadjes gevuld met kleding. “Maar 20.000 pesos per stuk, een koopje!” zegt ze glunderend terwijl ze een jurk voor zich houdt. Voor 5 € wil ik ook wel eens graaien! De mannen zijn totaal niet geïnteresseerd en we spreken af bij Arona Café., een populaire koffiezaak naast de kerk op het hoekje van het plein. Mijn tas is gevuld met 2 jurken voor Nadia en een wijde broek met hoog water voor mij; de Colombiaanse shirtjes en de jurkjes zijn te kort. We lopen langs kraampjes met lokale honing en jam en allerlei hebbedingetjes, enorme barbecues met veel vlees en tentjes met andere lekkernijen.
Een rodeo-attractie trekt mijn volledige aandacht: een opblaasgebeuren met in het midden een kunststof stier die net zolang bokt tot de jonge donkerblonde vrouw eraf valt. Ik focus, maar de kleur van haar ogen kan ik niet zien. Deze vermaakmachine heb ik niet eerder gezien; het zou niet misstaan bij een kermis in een Europees boerengat. Enfin, op naar Arona Café.. Erik en Fer zitten achterin in een hoekje. Het is waar: de koffie hier is heel lekker!
Erik stelt voor om bij Casa del Viento te gaan lunchen; het is inmiddels 15 uur en de honger staat voor de deur. Goed idee! Het is druk! Gelukkig vinden we nog een plekje voor de auto. Op de parkeerplaats staat er een vrouw voor een open kofferbak gevuld met allerlei vershouddozen en een koelbox. ‘Merenguón’ staat er in grote letters op een stuk karton. Dat lijkt op merengue en merengue is glutenvrij… daar heb ik wel zin in! “20.000 Voor vijf kleuren” versta ik. Dat is een euro per stuk. “Wie wil er een?” Niemand… “Vale, doe maar” zeg ik. Ze pakt een eenpersoons piepschuimen doosje-met-deksel en doet daar een enorme merengue in. Wat ik erin wil… Ze trekt verschillende deksels van dozen gevuld met tropisch fruit. Oh heerlijk, het zoiets als een pavlova! Ik kies 5 soorten fruit uit die ze op de merengue stapelt. “Nee geen saus. Ja, slagroom wil ik wel!” Blij loop ik met mijn volle doos de tuin in en het terras op.
Casa del Viento is een hotel restaurant met een prachtig uitzicht, ietsje buiten het centrum van Zapatoca. Nadia en Erik kennen de eigenaar persoonlijk, ze hebben hier al vaker geslapen en gegeten. Er is gelukkig nog een leeg tafeltje. De menukaarten worden gebracht en we bestellen een kan limonada natural. Die komt gelijk, met vier plastic bekertjes. Naar goed gebruik komt de charmante eigenaar een praatje maken en we stellen ons voor. Verder gebeurt er niets. We kijken en zwaaien totdat de jongen die in de buurt staat ons opmerkt. “La cuenta?” vraagt ie… “Ehm, we willen onze platos bestellen” zegt Nadia. “Dat is niet meer mogelijk, alles is op en we gaan sluiten” antwoord ie met een stalen gezicht. We staan perplex… we zitten hier al minstens een kwartier. Nadia neemt het heft in handen, loopt naar de eigenaar en komt opgelucht terug. Veertig minuten later staat er nog niets op tafel. “Het komt eraan” zegt een van de kelners. Tien minuten later is Erik het helemaal zat en wil weglopen; hij wil niet in het donker over onverlichte bergwegen. Ik ga nog eens polsen… “Het duurt niet lang meer” zegt de vrouw achter de bar nadat ze een blik in de keuken heeft geworpen. Na nog eens vijf minuten staat het eten eindelijk op tafel. We vallen aan, het smaakt ons goed. Het is half zes als we in de auto zitten; we zijn in ieder geval voor het donker uit de bergen! Als we de stad inrijden is het zonnetje al onder. Nadia maant Erik de portieren van de auto te sluiten; het is niet altijd en overal veilig hier.
Ik laat vallen dat ik op zoek ben naar leren sandalen. Nadia wordt gelijk enthousiast: “Bucaramanga staat bekend om zijn schoenfabrieken en het is hier veel goedkoper dan in de rest van Colombia. De schoenen voor de jaarlijkse Miss World en Miss Universe verkiezingen komen hier vandaan!” Fer geeft ’s middags een online cursus astronavigatie en het is fijn dan om uit huis te zijn. Erik, Nadia en ik vertrekken op schoenenjacht. Met een Uber. Sinds kort mogen de auto ’s die in een ander departement dan Santander geregistreerd zijn om de dag de stad in, het eerste cijfer op het nummerbord bepaalt de dagen. Bucaramanga heeft genoeg van de files, vandaar deze noodgreep. Erik heeft zijn Suzuki gekocht in Antioquia en die staat daar nog altijd geregistreerd. Santander is een stuk duurder.
We stappen uit bij een blok straten met voornamelijk schoenen- en tassenwinkels, perfect voor de sandalenjacht! Erik koopt in de eerste de beste winkel een zwarte moneybelt. Ik zie al snel hele leuke sandalen in goud, geel en oranje. Te breed… Er zijn nog wel teensandalen van dezelfde lijn in mijn maat, in goud, zuurstokroze en gifgroen. Toch nog even verder kijken, dit is pas de derde winkel. Winkel in, ff snel scannen, winkel uit. Ook hier heel veel blingbling en velkleur, de smaak van de doorsnee Colombiaanse vrouw. En rood. Nadia koopt een paar slippers en een paar hele leuke sandalen in de uitverkoop, echt voor een prikkie. Mooie leren schoenen in de ‘rebajas’, 39 zit er niet bij… jammer! Tussendoor doen we een drankje en dan weer verder. Erik gedraagt zich keurig. Hij heeft zich voorgenomen om rustig te observeren hoe vrouwen schoenen kopen en loopt gedwee achter ons aan. Je snapt het al… we lopen terug en ik koop de leren teensandalen. Nadia komt niet verder de winkel in: Erik zit buiten op een bankje en ze houdt hem in het oog: hij heeft een gouden kettinkje aan.
Nu we in een grote stad zijn wil ik naar Western Union. Er is er een 2 blokken verderop. Toch weer zoeken tot Nadia wijst naar het uithangbord. Ik loop de gereedschapszaak binnen voor de Western Union, maar ik moet naar buiten, precies om het hoekje bij een smalle balie met tralies. De vrouw werkt nog een klant af die een hamer koopt, draait vervolgens een kwart en zet welgeteld 2 stappen naar de balie. Bijzonder… Ik sta op de stoep om een gemiddeld maandinkomen in ontvangst te nemen… oké… ik ben blij dat Erik en Nadia achter me staan. Binnen zes minuten is het gepiept en heb ik mijn geld. Dat is andere koek dan die tijd vretende actie in Filandia! Gelukkig, het ei is gelegd.
Die avond doen we een spelletje jokeren, voor geld. We zijn allemaal heel jolig en Mateo doet ook nog een spelletje mee. Rara wie alle poen opstrijkt… We zien verder niets van Bucaramanga: morgen gaan we naar Cáchira, naar condorland!